Memori Ilusi

July 20 2015, 5.07 pm

It's kinda amazing to look at how people grow.
They're different, yet they're the same person.

Mackenzie Foy yang mula-mula keluar dalam Twilight: Breaking Dawn Part 1 sebagai Renesmee Cullen sangat-sangat kecik je badannya. Dan lihat perubahannya sebagai Cindy Perron dalam the Conjuring dan sebagai Murphy Cooper dalam Interstellar. Indeed, she's getting prettier. Heh.

Oh, dah berapa tahun dah berlalu. Kita semua pun sama-sama membesar, walaupun kita dah sampai limit secara fizikal. Tak boleh bertambah ketinggian, tapi boleh jadi makin lebar atau makin rendah.

Dan satu ketika nanti, kita pun makin tua. Secara fizikalnya, kita memang berbeza. tapi siapa kita pada hari ni akan tentukan siapa kita pada hari esok.

Mungkin, dulu kita yang rajin accident kat jalan ni yang berpesan kepada anak-anak kita supaya jangan merempit.
Mungkin, kita yang suka tayang rambut ni jugaklah yang berpesan kat kawan-kawan kita supaya berhijab.
Dan mungkin, kita yang hari ni akan hidup sebagai memori mereka pada kemudian hari.

Tinggalkan kenangan indah bersama mereka, selagi kita dapat bersama.
Didiklah mereka. Berikan kasih sayang secukupnya.
Sebab esok kita hanyalah memori mereka.

~nc~

July 19 2015, 11.09 pm

Seorang lelaki melangkah masuk ke kedai buku, lalu scan sebahagian daripada kedai tersebut. Beliau tidak pernah menjejakkan kaki di kedai tersebut, kerana beliau bukan tinggal di kawasan berhampiran. Setelah kurang seminit mengimbas kawasan tersebut, beliau pun mula mencari-cari rak buku kegemarannya.

"Jumpa pun!"

Beliau pun terus mencari buku di bahagian tersebut. Walaupun tak mampu untuk membeli kesemuanya (atau memang tak mampu nak beli langsung sebab duit dah tak ada), tengok cover buku pun jadilah. Kepuasan bagi dirinya ialah dengan menatap buku-buku tersebut.

Buku kegemarnnya itu terletak di bahagian fiksyen - bahasa Melayu. Atau istilah lainnya, novel. kebanyakan judul yang ada di situ penuh dengan istilah "cinta", "rindu", "suami", "isteri", "hati" dan sebagainya. NAMUN, novel yang lelaki tersebut cari langsung tidak ada istilah yang telah diebutkan. Mungkin cerita yang dicari itu mempunyai unsur cinta, tetapi ia bukanlah sesuatu yang dominan dalam novel tersebut.

Belum pun dua minit berdiri di situ, seorang gadis yang kira-kira lebih muda daripada usianya melangkah ke kawasan itu. Dia juga mencari novel kegemarannya. Lelaki tersbut buat tatau je. Dia teruskan mengimbas setiap buku di situ.

Datang lagi seorang perempuan, yang usianya mungkin dua tiga tahun daripadanya. Dia juga mencari novel di situ. Lelaki tersebut menginjakkan kaki sedikit ke kanan untuk memberi ruang kepada dua wanita itu. Beliau faham batas-batas pergaulan dengan bukan mahram, dan cuba untuk elak daripada bersentuh, disentuh ataupun tersentuh. Dia cuba cari novel kesukaannya selaju yang boleh.

Datang lagi dua orang wanita. Seorang sangat-sangat muda yang mungkin bawah 10 tahun. Di sebelahnya pula seorang yang mungkin bawah 50 tahun.

"Nenek, novel ni nenek belum baca kan?"
"Novel ni, nenek dah baca la."
"La... Nenek ada buku ni kat rumah ke? Kenapa tak cakap..."

Nenek dengan cucu tu pun window shopping kat kedai buku tu, dan di ruangan itu. Lelaki tu memberi ruang kepada mereka berempat untuk mencari buku.

Datang lagi tiga orang perempuan yang mungkin pelajar universiti berhampiran 'serbu' ruangan itu. Daripada perbualan mereka, diorang ni nampak macam peminat drama yang diadaptasi dari novel, dan drama tu tengah meletup sekarang ni sebab tengah pakai pelakon yang ada rupa walaupun bakat, adegan dan dialog yang ke laut.

Lelaki tersebut dah mula resah. Tanpa berfikir panjang, lelaki tu pun keluar dari zon fiksyen-bahasa Melayu tersebut untuk memberi ruang kepada ketujuh-tujuh wanita di kawasan itu untuk membelek buku kegemaran diorang. Hatinya yang sedikit geram (dan segan) dipendam sahaja tanpa diluah. Sementara menanti, lelaki tersebut mula bersiar-siar di kawasan lain di kedai buku tersebut. Setiap dua minit, dia mengintai kawasan novel. Masih penuh dengan perempuan.

Setelah lima belas minit, kawasan tersebut kelihatan lengang. Dia kembali ke kawasan fiksyen- bahasa Melayu. Lelaki tersebut masih mencari novel kegemarannya. Dalam masa yang singkat itu, dia masih gagal mencari novelnya.

Lima orang wanita tiba-tiba pop-up di situ. Lelaki tersebut kesal  kerana terlupa untuk install advertisement block untuk menghalang tab-tab yang tiba-tiba pop-up di kawasan itu. Sekali lagi, dia terpaksa mengundurkan diri ke bahagian lain (kerana terlampau segan)

"Takde cari lain. Kena cuba cara ni juga", getus hati lelakinya.

Lelaki tersebut ke kaunter, lalu bertanya kepada kakak staff di situ.

"Kak, novel XYZ daripada publisher ABC ni ada tak kat sini?"
"Sekejap ye... Akak cari online.. Ada. Kat bahagian fiksyen."
"Saya dah cari tadi. Tak jumpa. Akak ambikkan, boleh?" kata lelaki tu.
"Boleh je... Tunggu kejap ye"

Lepas seminit, akak tu pun bagi novel tu kepada lelaki tu. Akak tu pun senyum je. Masih ramai perempuan rupanya yang berkerumun di kawasan fiksyen.

Setelah melakukan pembayaran, lelaki tersebut pun pergi dengan hati yang tenang.

******

Saya rasa ramai pembaca novel lelaki yang setuju dengan kisah ni. Hahaha.
Nampak sangatlah kaum hawa ni suka mendominasi area novel ye.
Yang juga sedikit sebanyak membuktikan kaum hawa lebih banyak membaca berbanding kaum lelaki.

Wahai lelaki...
Apesal orang tak minat novel ha? Ekceli, setiap buku tu ada dunianya.
Lebih banyak buku, lebih banyak dunia yang kita faham.
Dan tak semua novel tu berunsur jiwang ye.
Maybe boys ni memang minat dengan videogame dengan bola sepak je kut...

Satu lagi,
kenapa nove budak-budak medic macam doktor dengan nurse lagi banyak cerita diorang berbanding cerita pasal engineer? Korang perasan tak pasal fenomena ni?
Tak percaya? Cuba senaraikan tajuk novel yang fokus pasal hidup seorang engineer. Dan novel tu ada banyak istilah engineering

Boleh kata tak ada. Kalau doktor, memang berlambak-lambak.

Masa kecik, cikgu ada tanya cita-cita kita.
"Saya nak jadi doktor. Saya nak tolong orang."

Takde pun yang kata
"Saya nak jadi engineer. Saya nak tolong orang."

Engineer pun tolong orang apa. Ingat kitorang berpeluh-peluh, kerja overtime, tahan mengantuk, tak tolong orang ke?

In fact, sumbangan seorang engineer lagi besar daripada sumbangan seorang doktor.
Ini ialah hakikat yang semua kena terima.
Tapi sebab engineer ni tak berapa popular, budak sekolah pun tak pernah dengar apa itu engineer.

Tapi pada pandangan sayalah, sebenarnya ramai je penulis lelaki.
Cuma yang membaca hasil tulisan tulisan diorang mostly gegurl.
Lagilah kalau buku tu genre novel. Lagilah diorang mengilai.

Motif cerita semua ni - takde pape.
Saje nak menulis. Heh.

~nc~

July 16 2015, 9.07 pm

Selain bertarikh 1 Syawal 1436 H, tarikh 17 Julai 2015 juga sebenarnya genap lima tahun pemergian arwah abah pada tahun 2010 dulu.

Yang juga sebenarnya Syawal keenam kami tanpa arwah abah.

Sekejap je lima tahun dah berlalu. Saya pun makin hari makin tua. Makin besar tanggungjawab kat family.

Raya ni jugak ialah raya kedua kami di rumah baru ni sejak pindah pada 30 November 2013.

Hadiah raya tahun ni - Perodua Myvi 1.3 Premium X Auto Metallic (Silver).

Tahun ni lupa nak beli tripod baru (lagi) untuk Nikon D3100.

Saya masih tak tahu warna baju raya saya. Semua urusan raya, saya serah kat mak saya. Beliau yang tempahkan, beliau yang pilih kain, beliau yang bayar. Terima kasih mama. I love you.

Cuti kerja start hari ni (Khamis 16 Julai) sampai Isnin depan (20 Julai).

Masih meninjau-ninjau peluang untuk lompat kerja. Ada siapa-siapa ada jawatan kosong? Executive Engineer dan ke atas ye. Production Engineer boleh. Electrical Engineer boleh. Mechanical Engineer pun boleh. Chemical Engineer, tamau. Dah serik dah kerja dengan chemical ni. Hari-hari dah hirup bau Ammonia, Chlorine, Calcium Nirate, etc. Ekceli, saya minat nak belajar pasal motor, generator, mechanical components, telecommunication, etc.

Raya kali ni, preparation macam apa je. Biskut raya pun tak buat. Semuanya beli sendiri. Semua orang pun bizi je kat rumah ni. Keluar kerja lepas subuh, balik kerja sebelum Maghrib. Darab 29 hari. Tau-tau je esok raya. Sampul duit raya pun tak beli lagi ni. Hahaha.

Tu je kot.
Assalamualaikum.

~nc~

July 15 2015, 3.20 am

Saya ada dapat notis jemputan daripada surau di taman rumah kami yang tertulis,

"Semua penduduk taman yang tidak pulang ke kampung dijemput untuk bersolat sunat aidilfitri di surau pada jam 8.30 pagi."



Ye la. Memang la kami tak balik kampung. Sebab kitorang takde kampung.

"Kawan kerja yang dari Kelantan rasanya dah balik hari ni."



"Oh? Ye ke..." kata mak saya.



"Kita je takde kampung, kan?" tanya saya. Semua orang berpusu-pusu main aci redah beratur kat line Touch n Go bila raya dah dekat. Tiket bas pun selalu je habis kalau beli last minute. Kitorang ni rileks je goyang kaki kat rumah. Biskut raya pun tak beli lagi ni. Buat pun tidak. Senang cerita, raya ni kitorang tak buat apa pun.



Mana taknya... Kampung mak saya membesar cuma 20 minit dari rumah kami. Makna lain, saya tinggal kat kampung nenek saya. Saudara mara saya pun semuanya duduk Selangor. 95 % dalam Klang. Paling jauh pun duduk dekat-dekat Pantai Morib sana. Saya tiada pengalaman beraya di lebuhraya.



"Ada... Kita ada kampung,..." kata mak saya.



Saya senyum je. Ya, kami memang ada kampung. Walaupun dekat, walaupun sebelah rumah, walaupun kami keluar masuk macam rumah sendiri hari-hari, itulah kampung kami.





Saya hanyalah seorang budak bandar yang mencari 'kampung halaman',

July 9th 2015, 10.02 pm

Selepas beberapa kejadian yang berlaku, saya mengambil keputusan untuk berkongsi apa yang terbuku di hati kepada pembaca, iaitu korang semua.

Whoa! Tajuk power gilew! Tengah darah manis kew? Takde lew. Ini bukan ceritew sayew.

Untuk mereka yang lebih kurang baya-baya saya, sekitar plus minus tahun 1990-an, memang takkan lari dari soalan ni:

"Bila nak kahwin?"

Satu soalan yang saya kira boleh mengguris hati mereka yang masih berstatus single.

Tapi fokus penulisan saya kali ni bukan soal single mingle, tapi soal mereka yang sudah bersedia untuk hidup berpasangan - walupun hakikatnya saya single mingle. Nak diikutkan, saya tak layak pun bercerita sebab saya tiada pengalaman sebegitu. Benda ni mungkin relevan kat mata saya sahaja, termasuklah beberapa andaian semata-mata tanpa bukti saintifik. Apa-apa pun, saya mengalu-alukan pembaca untuk buat perkongsian kat bahagian komen bawah ni. Jadi anonymous pun takpe. Saya selalu je jenguk Blogger.

Saya pernah tanya kat sorang ni, "Kenapa awak teruja nak berkahwin?"
Jawab dia, "Nak elak maksiat. Dan saya sangat-sangat sayangkan dia."

*mata juling ke atas + facepalm*

Budak macam ni nak kahwin? Like, seriously?

Perasaan tu tak salah. Sebab benda ni fitrah. Allah cipta kita sebegitu.
Mungkin pada usianya yang saya kira muda, dia tak nampak gambaran sebenar erti perkahwinan.